5 poranków małego dziecka z ASD

Jak budować kontakt, współpracę, uwagę, naśladowanie i pierwszą komunikację u dzieci do 5. roku życia

To praktyczne szkolenie dla terapeutów, logopedów, pedagogów i rodziców, którzy pracują z małym dzieckiem z autyzmem lub trudnościami rozwojowymi i chcą wiedzieć od czego zacząć, co jest naprawdę ważne i jak budować podstawowe kompetencje bez presji, przeciągania i ciągłej walki z dzieckiem.

Szkolenie obejmuje 5 spotkań porannych, od poniedziałku do piątku.
Każde spotkanie trwa 2 godziny.
Dostęp do nagrań: 6 miesięcy.

To nie jest kurs o „robieniu ćwiczeń przy stoliku” ale o tym jak sprawić, by dziecko zaczęło
– zauważać drugiego człowieka,
– chcieć być w kontakcie,
– reagować na imię,
– naśladować,
– wskazywać,
– lepiej skupiać uwagę,
– rozumieć proste polecenia,
– inicjować kontakt i komunikację,
– wchodzić we współpracę bez złości, napięcia i wycofania.

Kurs dotyczy dzieci do 5. roku życia, ponieważ małe dziecko uczy się inaczej niż dziecko starsze. Inne są jego możliwości, inna gotowość do współpracy i inne cele terapeutyczne. Na tym etapie nie chodzi o to, żeby dziecko „ładnie wykonywało zadania”, ale żeby zaczęło widzieć sens kontaktu, relacji, wspólnego działania i komunikowania się z drugim człowiekiem.

Program szkolenia

Dzień 1 Kontakt i zauważenie drugiego człowieka

Jak sprawić, żeby dziecko chciało być z nami, a nie obok nas? Pierwszy poranek poświęcony jest podstawie każdej terapii: kontaktowi. Zanim zaczniemy wymagać od dziecka współpracy, poleceń, mowy czy naśladowania, musimy pomóc mu zauważyć, że drugi człowiek może być ciekawy, przewidywalny i bezpieczny.

 

 

Omówimy:

czym jest kontakt u małego dziecka z ASD,
dlaczego dziecko może nie patrzeć, nie reagować i „nie słyszeć”,
jak wejść w świat dziecka bez nachalności,
jak budować wspólną radość,
jak wykorzystać zabawę sensoryczną, ruchową i relacyjną,
jak nie pomylić kontaktu z wymuszaniem patrzenia w oczy,
jak rozpoznać pierwsze sygnały gotowości do współpracy.

Ten dzień odpowiada na pytanie: jak sprawić, żeby dziecko poczuło, że z dorosłym może być dobrze?

Dzień 2 Uwaga, reakcja na imię i gotowość do współpracy

Co zrobić, żeby dziecko zaczęło słyszeć, reagować i zostawać z nami na chwilę dłużej?

Drugiego dnia zajmiemy się uwagą, reakcją na imię i pierwszą współpracą. Nie będziemy mówić o „zmuszaniu dziecka do skupienia”, tylko o tym, jak budować warunki, w których dziecko ma szansę naprawdę nas usłyszeć i zauważyć.

Omówimy:

– dlaczego dziecko nie reaguje na imię,
– kiedy brak reakcji wynika z przeciążenia, a kiedy z braku znaczenia społecznego,
– jak ćwiczyć reakcję na imię w zabawie, a nie w ciągłym testowaniu,
– jak wydłużać uwagę dziecka krok po kroku,
– jak organizować przestrzeń, żeby dziecko miało większą szansę na skupienie,
– jak budować krótkie momenty współpracy,
– jak nie zalewać dziecka mówieniem i poleceniami.

Ten dzień odpowiada na pytanie: jak pomóc dziecku być z nami w kontakcie, zanim zaczniemy od niego wymagać?

 

Dzień 3 Naśladowanie jako początek uczenia się

Jak uczyć dziecko naśladowania ruchu, gestu, dźwięku i działania?

Trzeci poranek będzie o jednej z najważniejszych kompetencji rozwojowych: naśladowaniu. Dziecko, które zaczyna naśladować, zaczyna uczyć się od drugiego człowieka. To ogromny krok w stronę komunikacji, zabawy, współpracy i rozwoju mowy.

Omówimy:

– po co dziecku naśladowanie,
– dlaczego niektóre dzieci nie naśladują spontanicznie,
– od czego zacząć, gdy dziecko „nic nie powtarza”,
– jak uczyć naśladowania w ruchu i zabawie,
– jak przechodzić od naśladowania dużych ruchów do gestów i dźwięków,
– jak nie zamieniać naśladowania w tresurę,
– jak wykorzystać zainteresowania dziecka, żeby chciało powtarzać.

Ten dzień odpowiada na pytanie: jak sprawić, żeby dziecko zaczęło uczyć się przez drugiego człowieka?

 

Dzień 4 Wskazywanie, rozumienie i pierwsze polecenia

Jak budować komunikację zanim pojawi się mowa?

Czwarty dzień poświęcony jest wskazywaniu, rozumieniu prostych komunikatów i pierwszym poleceniom. Będziemy mówić o tym, jak rozwijać komunikację bez czekania, aż dziecko zacznie mówić.

Omówimy:

– dlaczego wskazywanie palcem jest tak ważne,
– jak odróżnić sięganie po przedmiot od komunikacyjnego wskazywania,
– jak uczyć dziecko pokazywania, wybierania i proszenia,
– jak rozwijać rozumienie prostych komunikatów,
– jak formułować polecenia, żeby dziecko miało szansę je wykonać,
– jak nie zamieniać terapii w ciągłe: „daj”, „pokaż”, „zrób”,
– jak budować komunikację przez gest, obraz, przedmiot, ruch i wspólne działanie.

Ten dzień odpowiada na pytanie: jak pomóc dziecku zrozumieć, że komunikacja naprawdę coś zmienia?

 

Dzień 5 Inicjowanie, wspólna zabawa i przenoszenie umiejętności do codzienności

Jak sprawić, żeby dziecko nie tylko reagowało, ale też zaczęło samo zaczynać kontakt?

Ostatni poranek będzie o inicjowaniu i codziennym przenoszeniu umiejętności. Bo celem terapii nie jest to, żeby dziecko dobrze wypadło przy stoliku. Celem jest to, żeby zaczęło korzystać z umiejętności w domu, przedszkolu, gabinecie, na placu zabaw i w relacji z drugim człowiekiem.

Omówimy:

– jak rozpoznać pierwsze próby inicjowania,
– jak wzmacniać inicjatywę dziecka,
– jak nie przejmować całej kontroli nad zabawą,
– jak budować naprzemienność, czekanie i wspólne działanie,
– jak rozwijać zabawę funkcjonalną i relacyjną,
– jak łączyć kontakt, uwagę, naśladowanie, wskazywanie i rozumienie w całość,
– jak tworzyć prosty plan pracy dla dziecka do 5. roku życia.

Ten dzień odpowiada na pytanie: jak sprawić, żeby terapia zaczęła żyć w codzienności dziecka?

 

Dla kogo jest to szkolenie?

Dla osób, które pracują z małymi dziećmi z ASD, opóźnionym rozwojem mowy, trudnościami komunikacyjnymi lub zaburzeniami rozwoju.

Szczególnie dla:

logopedów,
pedagogów,
terapeutów,
psychologów,
nauczycieli przedszkola,
rodziców małych dzieci,
osób pracujących z dzieckiem do 5. roku życia.

 

Co zyskasz po szkoleniu?

Po tych pięciu porankach będziesz wiedzieć:

od czego zacząć pracę z małym dzieckiem,
dlaczego kontakt jest ważniejszy niż szybkie wykonywanie zadań,
jak budować współpracę bez walki,
jak rozwijać uwagę, reakcję na imię i rozumienie,
jak uczyć naśladowania i wskazywania,
jak wspierać pierwszą komunikację,
jak tworzyć sytuacje, w których dziecko chce być z dorosłym,
jak pokazać dziecku, że wsparcie może być przyjemnością, a nie źródłem napięcia.

To szkolenie jest bardzo praktyczne. Pokazuje nie tylko co robić, ale też po co to robić i jak robić to tak, żeby dziecko nie czuło, że terapia jest kolejnym miejscem wymagania, presji i złości.